Küller Çiçek Açınca

Meltem, “Ne tuhaf varlık bu insan denilen canlı. Nasıl olur da hüzünden, yıkımdan beslenir; semiz bir hâl alır.” diye düşünüp, böyle bir duyguyu hazmedemiyor, sinirleniyor, kalkıp birilerinden hesap sormak istiyor, sonra süt köpüğü gibi o büyük şişkinliğin ardından sönüyor, dingin bir hâl alıyordu.